Ulysseee-eee-eees, no-one else can do the things you do!

Ναι, εντάξει. Δεν τα είπαμε πάλι σύντομα (ωχ, deja vu). Αλλά τι να γίνει, η ζωή τρέχει σαν το Road Runner και δεν περιμένει εμάς το κογιότ πότε θα ανοίξουμε επιτέλους το κιβώτιο με τους ACME δυναμίτες μπας και τσιμπήσουμε επιτέλους καυτό μπουτάκι (holy double entendre, Batman!).

Πάντως όσοι παίζουν παιχνίδια δεν έχουν λόγο να είναι απογοητευμένοι - ο λόγος που γράφω τόσο λίγο αυτό τον καιρό είναι ότι λιώνω πληκτρολόγια αλλού, καθώς έχω γράψει reviews για Borderlands (παίξτε το!), Brütal Legend (Παίξτε. Το.) και DJ Hero (καλό είναι, και δεν το παίζετε;), ενώ αναμένω σε αναμμένα (ugh) κάρβουνα να μου έρθει το Dragon Age για PC (εδώ το review του Νίκου Καβακλή για Xbox 360).

Κι εμείς που δεν παίζουμε παιχνίδια, ρε συ Mac; θα μου πείτε εύλογα εσείς που δεν παίζετε παιχνίδια, κι εγώ θα σας απαντήσω μ'ένα βροντόφωνο, Μη φοβείσθε, εσείς που δεν παίζετε παιχνίδια! Γιατί και σας σας σκέφτηκα, και μάλιστα είναι και λίγο τυχερή σύμπτωση ότι αναφέρθηκα στο Road Runner στην αρχή (είναι περίεργο πού πάει το μυαλό μου ώρες ώρες, αλλά there you go).

Αυτό που βρήκα λοιπόν για σας είναι το Jaroo.com. Τι είναι αυτό, διερωτάστε; Αυτό είναι ένα δικτυακό portal το οποίο, κάπως παρόμοια με το Hulu, streamάρει σειρές - μόνο που το υλικό του αποτελείται αποκλειστικά από παιδικά του Σαββάτου. Στη συλλογή του θα βρείτε από πρόσφατα παραδείγματα όπως Mona The Vampire και Mummies Alive, μέχρι παλιές αγάπες όπως Inspector Gadget, Wombles, Legend of Zelda και (ιιιιιιι -Mac happy noise) Ulysses in the 31st Century. Το streaming είναι σε αρκετά καλά επίπεδα και το interface δεν παρουσιάζει σημαντικά προβλήματα, μπορείτε δε να μετακινηθείτε πανεύκολα στα όσα επεισόδια διαθέτει το site.

Προς το παρόν, δε φαίνεται να υπάρχουν προβλήματα γεωγραφικής τοποθεσίας, πράγμα περίεργο καθώς πρέπει να θίγονται ένα σωρό σχετικά δικαιώματα (lawyer Mac asleep now), αλλά αυτό ίσως οφείλεται στο γεγονός ότι το site είναι ακόμα σε beta. Δείτε λοιπόν καλού κακού ό,τι προλαβαίνετε προς το παρόν και πάλι εδώ θα τα λέμε.

Εχμ, hopefully λίγο πιο σύντομα αυτή τη φορά. Παρακάτω...

Medley III: Medley 3D

Ναι, εντάξει. Δεν τα είπαμε από το επόμενο Σ/Κ, όπως έλεγα στο προηγούμενο post. Ούτε καν από το μεθεπόμενο. Μέρος της ευθύνης φέρει η λίγο τεράστια κάλυψη για τη Gamescom, αλλά γενικά η αλήθεια είναι ότι ο Σεπτέμβριος είναι από τους μήνες που δε μου φέρονται καλά. Κι όταν δε μου φέρονται καλά εγώ μελαγχολώ, κι όταν εγώ μελαγχολώ είναι ώρα για το αγαπημένο μου... Medley!

- Ξεκινάμε με τα βαριά. Τη Δευτέρα που μας πέρασε αναμενόταν η ανακοίνωση του FCC σχετικά με το θέμα της Net Neutrality που τον τελευταίο καιρό είναι κακός βραχνάς τόσο για τις μεγάλες εταιρείες τηλεπικοινωνιών όσο και για τους χρήστες (και θέμα ενός μεγαλούτσικου post από μένα). Η ανακοίνωση ήρθε, και μπορείτε να διαβάσετε σχετικά στα καλά μας Internets.

Περιληπτικά; Το FCC υποστηρίζει ότι η Αμερικανική κυβέρνηση πρέπει να θεσπίσει επίσημους κανονισμούς που να θεμελιώνουν τις αρχές της Net Neutrality και να αποτρέπουν τους ISPs από το να ελέγχουν την κίνηση στα Internets αλλά και στα ασύρματα δίκτυα (3G, κανείς;) σύμφωνα με τα προσωπικά τους συμφέροντα. Η πρόταση από τον πρόεδρο του FCC, Julius Genachowski, που τυχαίνει παλιός συμφοιτητής του POTUS, έχει ήδη κατατεθεί στον Obama-jamma.

Ο αντίλογος λέει ότι η θέσπιση τέτοιων κανονισμών μπορεί να μπλοκάρει την ίδια την ελευθερία και κυρίως την καινοτομία που πάει να προστατέψει, ενώ μπορεί να σημάνει και το τέλος του broadband της σταθερής χρέωσης που ξέρουμε, ειδικά καθώς οι πάροχοι ασύρματων δικτύων ισχυρίζονται ότι το υπάρχον bandwidth δεν μπορεί να καλύψει την απεριόριστη κίνηση δεδομένων. Και φυσικά, οι Ρεπουμπλικάνοι είναι έτοιμοι να μπλοκάρουν τις κινήσεις του FCC με νομοσχέδια. It's what they do.

Οι δυο μου δεκάρες σε λίγα δευτερόλεπτα; Προσωπικά δεν έχω την Αμερικανική αισιοδοξία ότι η παντοδύναμη ελεύθερη αγορά θα φροντίζει επ'άπειρον ώστε να διατηρούνται οι ισορροπίες, ειδικά σε ένα τόσο ευαίσθητο θέμα που αφορά μεταξύ άλλων, δικαιώματα ελεύθερης έκφρασης. Οι εταιρείες που διαμορφώνουν αυτή τη στιγμή το τοπίο είναι μεγάλες δυνάμεις, και ενώ σίγουρα οι πρακτικές του ανταγωνισμού και της ελεύθερης αγοράς θα επιβάλλουν ένα είδος ελέγχου στις πρακτικές τους, έχουμε δει επανειλλημένα ότι κάτι τέτοιο δεν αρκεί χωρίς κάποιου είδους κρατικό έλεγχο - όχι όμως το είδος κρατικού ελέγχου που περιορίζει χωρίς λόγο και που δεν διακρίνεται από την απαραίτητη διαφάνεια που απαιτείται σε αυτές τις διαδικασίες. Η προστασία του καταναλωτή είναι πάντοτε ο τελικός σκοπός, και αυτό είναι κάτι που μια σύγχρονη μεγάλη εταιρεία δεν έχει ποτέ σαν προτεραιότητα.

- Πολύ διάβασμα έπεσε, οπότε πάμε να δούμε καμιά φωτογραφία. Δεν ξέρω πώς λέγεται αυτό το blog, γιατί δεν μπορώ να διαβάσω ρώσικα. Ξέρω όμως ότι σ'αυτό ανεβαίνουν συνεχώς φωτογραφίες από Ρώσους που κάνουν cosplay βασισμένο στα αγαπημένα μας post-apocalyptic-fests S.T.A.L.K.E.R. και Fallout. Φωτογραφίες που η ποιότητά τους συνεχώς βελτιώνεται αν κρίνω από τα τελευταία δύο posts. Τα παλικάρια είναι αν μη τι άλλο αφοσιωμένα και δεν μπορώ να πω ότι δε ζηλεύω λίγο.

- Κι αφού βλέπουμε εικόνες, ας δούμε και μερικές από το μέλλον. Ο Tai Chiem είναι ένας designer από την Αυστραλία, κι έφτιαξε ορισμένα concept (και πολύ-πολύ ανεπίσημα και μη εξουσιοδοτημένα) σχέδια για τις αυριανές εκδόσεις των αγαπημένων μας κονσολών. Νομίζω ότι το στυλό-PSP είναι το αγαπημένο μου.

- Γουστάρατε τη Special Edition του Monkey Island; Φυσικά και τη γουστάρατε. Ενώ δεν ξέρουμε ακόμα αν θα δούμε και το Monkey Island 2 σε παρόμοιο remake (fingers crossed!), ένας ορεξάτος και μερακλής τύπος από τη Γερμανία αποφάσισε να κάνει τα 3D μαγικά του και να μας δείξει πώς μπορεί να φτιάξει 3D γραφικά σε HD από τα αρχικά σχέδια του MI2. Στην CryEngine. Δείτε όσο εμένα ζεσταίνεται η καρδούλα μου. [Μέσω Rock, Paper, Shotgun]

- Υπάρχει ένα mod για το Half-Life 2 για το οποίο θέλω να μιλήσω εδώ και πολύ καιρό, ονόματι Dear Esther. Ανεπτυγμένο από τη chinesroom, η οποία ουσιαστικά είναι ένα research project του πανεπιστημίου του Portsmouth, το Dear Esther είναι ουσιαστικά ένα ιδιαίτερο interactive διήγημα δημιουργημένο με τη Source Engine. Θα αφιερώσω σύντομα ένα κανονικό post σ'αυτό, αλλά προς το παρόν πρέπει να ενημερώσω ότι μόλις βγήκε το καινούριο project του τύπου/της ομάδας, με τίτλο Korsakovia. Επίσης δημιουργημένο με τη Source, φαίνεται πως πρόκειται για μια καινοτόμο προσπάθεια στο survival horror. Περισσότερα όταν παίξω και αυτό. Στο μεταξύ, ο Lewis Denby καταγράφει τις εντυπώσεις του στο Rock, Paper, Shotgun, όπως είχε κάνει και με το Dear Esther.

- Το Box Office Mojo δείχνει πως στο opening weekend του, το Jennifer's Body έκανε σχεδόν 7 εκατομμύρια δολλάρια, πέφτοντας στην 5η θέση κάτω από Love Happens και Cloudy With a Chance of Meatballs. Δηλαδή όλοι εσείς που βάλατε το Transformers 2 στο top 10 των πιο επικερδών ταινιών όλων των εποχών πήγατε πραγματικά για την ταινία και για το Michael Bay ε; Wow.

- Ο Tim Rogers έχει βαρεθεί να του λένε τα παιχνίδια τι να κάνει. Έχει τα δίκια του, και λέει πολλά για το θέμα στο Kotaku.

- Και για το grand finale, ο Thinking Gamer, Κώστας Αναγνώστου, έχει πλέον έτοιμο το βιβλίο του πάνω στα games με τίτλο Βιντεοπαιχνίδια: Βιομηχανία και Ανάπτυξη. Βρείτε πληροφορίες για το βιβλίο εδώ, και στο μεταξύ εγώ θα ψάξω το ίδιο το βιβλίο. Ναι, πρόκειται για έναν Έλληνα που έχει δουλέψει πάνω σε development για video games σε επαγγελματικά studios στο εξωτερικό και διδάσκει πάνω στο θέμα στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Ναι, αυτό είναι σπάνιο και ναι, αυτό είναι σημαντικό.

Δεν μπορείτε να πείτε, έχετε πράμα να διαβάζετε μέχρι τις εκλογές. Ή και λίγο πιο μετά. Εχμ. Παρακάτω...

Gamescom 2009: Press Start

Well, this is it. Οι ηλεκτρονικές συσκευές φορτίστηκαν, τα Excel συμπληρώθηκαν (με τη βεβαιότητα ότι τα μισά τουλάχιστον ραντεβού θα πάνε στραβά, αλλά hey, vivere pericolosamente και τέτοια), και είμαι έτοιμος για την κάλυψη της πρώτης μου μεγάλης έκθεσης. Τι μπορεί να πάει στραβά, ε;

Αφήστε τους browsers ανοιχτούς στη σελίδα του GameOver που θα ανανεώνεται συνεχώς με νέα και ανακοινώσεις από την Gamescom από αύριο ως και την Παρασκευή, και τα λέμε από το επόμενο Σ/Κ. Μέχρι τότε, θα σας κρατήσουν συντροφιά μερικές κοπέλες με bikini που απαγγέλλουν σκηνές από το Star Wars. Γιατί είμαι τόσο καλός.

Παρακάτω...

Asphalt... and trouble.

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας δημιουργός video games που λεγόταν Tim Schafer. Αυτός ο δημιουργός είχε πάντοτε προοδευτική και αντιδραστική σκέψη, και κοφτερό κι ασταμάτητο χιούμορ. Χάρη σ'αυτόν, οι gamers απέκτησαν διαμάντια όπως η σειρά Monkey Island, το Grim Fandango, το Psychonauts και φυσικά, ένα μικρό αριστούργημα που λεγόταν Full Throttle. Αυτό το τελευταίο επισκέφθηκα ξανά, μετά από κάμποσα χρόνια, για να του αφιερώσω το Classics του GameOver αυτή την εβδομάδα.

Πατήστε γκάζι και διαβάστε για τη σχέση του Tim Schafer με το μηχανόβιο Ben και τα σάντουις με μαγιονέζα. Τρελά πράγματα. Παρακάτω...

Holy great game design, Batman!

Το Batman: Arkham Asylum είναι ένα παιχνίδι που περιμένω πώς και πώς. Ο τίτλος της Rocksteady και της Eidos γαργαλάει ακριβώς τα σωστά fan σημεία μου, είτε μιλάμε για video games είτε για comics. Παίζοντας ένα demo του παιχνιδιού στο Λονδίνο, πίσω στο Μάρτιο, βρέθηκα αντιμέτωπος με ένα παιχνίδι που φαίνεται να είναι η καλύτερη απόδοση του Dark Knight σε video game μορφή, ενώ ταυτόχρονα είναι ένα παιχνίδι με χειρισμό τόσο στιβαρό όσο τα μπράτσα του ήρωά του και με γραφικά που πετάνε μάτια στον τοίχο. Που είναι φτιαγμένος από φωτιά.


Χθες κυκλοφόρησε το demo του παιχνιδιού στο Xbox Live (προς το παρόν διαθέσιμο μόνο για Gold members - booo) και στο PC. Είμαι ήδη τσαντισμένος που η PC έκδοση θα αργήσει μέχρι τα μέσα Σεπτεμβρίου (οι PC gamers υπάρχουν, εταιρίες! Είμαστε εδώ, στο σκοτάδι, ψάχνουμε, ψαχουλεύουμε, υψώνουμε τα χέρια και οικτίρουμε το απόμακρο, ψυχρό φως που αχνοφαίνεται εκεί ψηλά, για ένα μόνο κομματάκι συμπόνιας και ελέους, για να εισπράξουμε μόνο καταφρόνια και χλεύη! Ήταν λοιπόν τόσο φοβερά τα αμαρτήματά μας; Ήταν τόσο φρικτή η ύβρις μας, όταν θέλαμε να τρέξουμε το Crysis με Gamer settings; Ποιού θεού την άσβεστη μάνητα προκαλέσαμε με τη λαχτάρα μας για πάνω από 100 frames per second; Για ποιόν τιτάνα ήμασταν απειλή επειδή γίναμε τόσο καλοί στα FPS, το ποντίκι και το πληκτρολόγιό μας ρομφαία και μαστίγιο στα χέρια μας; Και πόσα χρόνια ακόμη θα τιμωρούμαστε μ'αυτό το μαρτύριο του Τάνταλου, βλέποντας το παιχνίδι πάντα τόσο, μα τόσο κοντά μας, μα πάντα να αναβάλλεται για μια άλλη, μακρινή ημερομηνία; Ω θεοί, αγγίξαμε το πρόσωπό σας και τώρα πληρώνουμε γι'αυτό. Ω, πόσο ακριβά το πληρώνουμε.)


Τι έλεγα;

Α ναι. Χθες λοιπόν κυκλοφόρησε το demo και για PC, και το οποίο μπορείτε να βρείτε εδώ κι εδώ (είναι ένα horribly overcomplicated install μακριά. Horribly overcomplicated από την άποψη ότι πρέπει να κατεβάσετε το demo στο PC σας και να του κάνετε double click για να εγκατασταθεί. Μιλάμε το PC Gaming είναι για σκοτεινές ιδιοφυίες!

Οι εντυπώσες μου από την PC έκδοση του demo μετά το άλμα. Jump, little ones! Jump!

Αντίθετα λοιπόν με το τμήμα που είχα παίξει το Μάρτιο, το οποίο ήταν δύο κλειστές κι απομονωμένες challenge πίστες, αυτό το demo είναι το ξεκίνημα του story mode του παιχνιδιού. Η ιστορία του -γραμμένη από τον Paul Dini, no less- ξεκινά από εκεί που συνήθως τελειώνει μια ιστορία του Batman. Ο Joker είναι αιχμάλωτος μέσα στο Batmobile, το οποίο περνά τις πύλες του Arkham Asylum, όπου θα φυλακιστεί για άλλη μια φορά ο παρανοϊκός κακοποιός. Μόνο που αυτή τη φορά τα πράγματα είναι διαφορετικά. Η επιστροφή του Joker στο Arkham είναι ακριβώς το σχέδιό του, και δεν αργεί να δραπετεύσει από τα δεσμά του και να αποκλείσει το ίδρυμα, που έχει πέσει στα χέρια των ανθρώπων του - με τον Batman μέσα, μαζί του. Τώρα ο Σκοτεινός Ιππότης θα πρέπει να περάσει μέσα από ορδές μουρλών και ψυχοπαθών για να φτάσει στο Joker, συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων παλιών του γνώριμων, οι οποίοι πολύ χαίρονται που θα τον ξαναδούν.

Τι μου άρεσε:

- Τα γραφικά του παιχνιδιού είναι απίστευτα. Η Unreal 3 και το σύμπαν του Dark Knight πάνε μαζί σαν την πίτσα και τη μπύρα - το καθένα είναι καταπληκτικό από μόνο του, αλλά συνδυασμένα γίνονται μεγαλείο! Τα μοντέλα είναι τεράστια και μπορείς να νιώσεις το βάρος τους, με πρώτο και καλύτερο τον ίδιο το Σκοτεινό Ιππότη, ο οποίος δείχνει ανά πάσα στιγμή έτοιμος να σκάσει. Η επιλογή trophies του κύριου μενού επιδεικνύει τα μοντέλα του παιχνιδιού (το demo δείχνει τον Batman και τον Killer Croc) και τα αποτελέσματα απλώς κόβουν την ανάσα. Σημειωτέον ότι το PC μου (Intel Core 2 Quad, Q6600 @ 2.40 GHz, με ΑΤΙ HD4850 1 GB και 2 GB RAM) έτρεχε όλα τα settings στο maximum χωρίς κανένα πρόβλημα. Ξέρω ότι πρόκειται για demo κι όχι για το full προϊόν, όμως όπως και να έχει το οπτικό αποτέλεσμα είναι καταπληκτικό, όπως δείχνουν και οι screenshots. Μη έχοντας εξοπλισμό nVidia ωστόσο, δεν κατάφερα να δω τα extra καλούδια (υποστήριξη PhysX και 3D Vision) που διαθέτει η PC έκδοση για τα τσιπάκια εκείνα.

- Το voice acting. Ω, το voice acting. Ξέραμε βέβαια ότι ο Kevin Conroy και ο Mark Hamill επιστρέφουν στους ρόλους του Bats και του Joker αντίστοιχα, όπως έκαναν και στην Animated Series. Οι δύο ηθοποιοί έχουν συνδέσει το όνομά τους με αυτούς τους ρόλους, και είμαι στην ευχάριστη θέση να πω ότι η δουλειά εδώ είναι καταπληκτική. Ο Hamill απολαμβάνει για άλλη μια φορά την υπερβολή του Joker, ενώ τα μπάσα του Conroy πάνε γάντι με το επιβλητικό μοντέλο του Bats. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες είναι κι αυτοί αρκετά καλοί, αν και ανυπομονώ να ακούσω κι άλλες φωνές από το Rogues' Gallery του Bats.

- Ο χειρισμός. Παίζοντας την προηγούμενη φορά σε 360, είχα τις αμφιβολίες μου για το πόσο καλά θα προσαρμοζόταν στο πληκτρολόγιο και στο mouse. Ευτυχώς, η προσαρμογή είναι άψογη, ο έλεγχος είναι απόλυτα φυσικός για όποιον έχει παίξει πάνω από ένα PC Game στη ζωή του, και πάνω απ'όλα διατηρεί το βάρος που αρμόζει στα κατάλληλα τμήματα. Όταν ο Bats ξυλοφορτώνει κακούληδες, τα combos εκτελούνται θαυμάσια και γρήγορα, ενώ τα σημεία όπου κρύβεται στο σκοτάδι και μετακινείται από κούρνια σε κούρνια και εξουδετερώνει ανυποψίαστους μπράβους κυλάνε το ίδιο άκοπα και αρμονικά. Extra συγχαρητήρια για τα επανασχεδιασμένα για PC εικονίδια, κάτι που το PC συχνά στερείται και αναγκάζεται να τη βγάλει με τις πολύχρωμες καραμελίτσες των πλήκτρων του 360 controller.

- Η ατμόσφαιρα. Το πιο σημαντικό σ'αυτό το παιχνίδι είναι ότι πραγματικά σου δίνει το ρόλο του Batman. Αυτό σημαίνει τόσο βίαιες (αλλά ΠΟΛΥ βίαιες, τα μπουκέτα και τα κλωτσίδια δίνουν και παίρνουν, και πονάνε μόνο από τον ήχο) μάχες πρόσωπο με πρόσωπο, όσο και ανάλυση της κατάστασης, του δωματίου που βρίσκεσαι, της χρήσης του περιβάλλοντος για τους σκοπούς σου, και φυσικά το ψυχολογικό παιχνίδι και τον τρόμο που εμπνέει ο Batman στους εχθρούς του. Όλα αυτά υπάρχουν στο παιχνίδι όχι μόνο ως αναφορές, αλλά ως οργανικά μέρη του gameplay. Το ίδιο το Arkham είναι ένα σκηνικό νοσηρό και τρομακτικό, αλλά το ποιός φοβάται περισσότερο εκεί μέσα είναι συζητήσιμο.

Τι δε με τρέλανε:

- Το animation. Nit-picking ίσως, αλλά όταν ο Bats περπατάει, χωρίς να δέρνει κόσμο και να πηδάει από περβάζι σε δοκάρι, το animation του είναι ψιλο-άθλιο,
φαίνεται σαν να έχει καταπιεί μπαστούνι και να κρατιέται μη του φύγει. Ομολογουμένως λεπτομέρεια, αλλά όταν ένα τόσο καλοφτιαγμένο μοντέλο παρουσιάζει τέτοιο μειονέκτημα, του φαίνεται και μάλιστα πολύ άσχημα.

- Η διάταξη του gameplay φαίνεται να παρουσιάζει τη διαδοχή από τμήματα melee σε αίθουσες για stealth δράση σαν να περνάει από πίστα σε πίστα. Είχα ελπίσει σε μια πιο ομαλή προσαρμογή αυτών των μηχανισμών στο gameplay, κι όχι κάτι που μοιάζει με arenas που συνδέονται μεταξύ τους με διαδρόμους απραξίας. Ίσως βέβαια να αλλάξει αυτό στο τελικό παιχνίδι, ή απλώς να οφείλεται στο γεγονός ότι η αρχή συνεισφέρει στο να μας εξοικειώσει με το χειρισμό.


Σε γενικές γραμμές, το demo κάνει αυτό που χρειάζεται - εντείνει την ανυπομονησία μου για το τελικό παιχνίδι. Στο μεταξύ, θα συνεχίσω να παραμονεύω πάνω από εκείνο τον κακόμοιρο μπράβο περιμένοντας την ευκαιρία να κατέβω με το σκοινί και να τον κρεμάσω ανάποδα. Δεν παλιώνει ποτέ. Παρακάτω...

I'd say it's definitely worth the mention!

Posted for truth and quality. Και για το reference στο Weird Science φυσικά! Παρακάτω...

Country Roads/Take Me Home/To the place/I belong...

... όχι στη Δυτική Virginia, αλλά στη Δυτική Μακεδονία, όπου βρίσκεται η ιδιαίτερη πατρίδα μου και όπου θα βρίσκομαι κατά τη διάρκεια της επόμενης εβδομάδας - δυστυχώς όχι για διακοπές, αλλά ξέρετετώρατινακάνουμεαυτάέχειηζωήκοινωνίαάδικηκοινωνίαψεύτραάλλουςτουςπνίγειςστοφλουρίάλλουςτουςρίχνειςπέτρα. Αυτό σημαίνει ότι θα έχω πρόσβαση αποκλειστικά στο μειωμένων δυνατοτήτων οικογενειακό PC, κι αυτό είναι μια αρκετά καλή δικαιολογία να επισκεφτώ ορισμένα παλιότερα games που είχα παραμελήσει, ή κάποια που θέλω οπωσδήποτε να ξαναπαίξω (και ένα από αυτά ενδεχομένως να γίνει και Classic για το GameOver, αλλά ίδωμεν). Τώρα ειδικά που έχω στην κατοχή μου την Special Edition του Monkey Island, αλλά και που το Steam κυκλοφορεί τόσο παλιά adventures της Lucasarts όσο και της Sierra, συν άλλες πολύ αξιόλογες προσφορές από άλλα sites, και δεδομένης της σχετικής ξηρασίας νέων κυκλοφοριών αυτό το διάστημα, φαίνεται πως δεν υπάρχει καλύτερη ευκαιρία να θυμηθεί κανείς κάποιες χρυσές στιγμές της ιστορίας του gaming.

Take it away, John. Παρακάτω...